Doodsbang in Ter Apel

Doodsbang in Ter Apel, maar nu helpt ze INLIA. 

Vorig jaar zomer kwam de tengere Syrische aan bij
het aanmeldcentrum in Ter Apel. Ze dacht er
veiligheid te vinden. Maar Ter Apel was “een
horrorfilm”. Ze was dolblij toen INLIA haar onderdak
verschafte. Nu helpt Zilan (38) waar ze kan.
 
Er lagen honderden mensen voor de
toegangspoorten van het aanmeldcentrum. Zilan
was alleen, en bang in mensenmassa’s. Maar ze kon
nergens heen, niet ontsnappen aan het lawaai, de
ellende. De komst naar Ter Apel was geen keuze.
“Op de vlucht bepaalt toeval je bestemming.”
 
Vluchten betekent je leven riskeren. “Dat doe je
alleen als je geen andere opties hebt.” In het holst
van de nacht dwars door de bergen, ze zag nog
geen hand voor ogen. Zouden ze patrouilles
tegenkomen? Wilde dieren? Wie waren de mensen in het gezelschap eigenlijk? Wat zou
er gebeuren? Een jonge vrouw alleen. “Ik was zó bang.”
 
De angst blijft, eenmaal hier. Bij het eerste gesprek bij de politie trilt ze. “Ik zal je geen
kwaad doen”, zegt de politieman. En: “Je lijkt op mijn dochter.” Ze moet dan nog in Ter
Apel arriveren. Op dat grasveld. ‘s Avonds brengen bussen hen naar een grote hal, ‘s
ochtends weer terug.
 
Hongerstaking
En dan komt er een bus die een groep naar het INLIA Gasthuis Groningen brengt. Daar
verwelkomt directeur John van Tilborg hen: You are our guests here. We will take care
of you. Hij vraagt of iemand kan vertalen. Zilan springt in. “Natuurlijk wilde ik helpen.
Ik werd verwelkomd, ontvangen als mens.” Vanaf dan helpt ze waar ze kan.
Bijvoorbeeld wanneer er onrust ontstaat in een van de kerkelijke opvangen. Een aantal
mannen overweegt een hongerstaking; mensen die net in Ter Apel arriveren worden in
procedure genomen, terwijl zij vergeten lijken te worden. “Ik ben een van hen, daarom
kon ik bemiddelen. Ik kon uitleggen dat de kerken en INLIA geen beloftes konden doen
over procedures waar zij niet over gaan, maar dat ze wel beloofden hen niet aan hun
lot over te laten. Dat hielp.”
Kinderen
Het is de piek van de crisisopvang in de kerken. Zilan reist met het INLIA-team mee
naar allerlei kerkelijke opvangplekken. Ook naar de kerk waar enkele tientallen
alleenstaande jongens verblijven. “Om die kinderen zich beter thuis te laten voelen”,
zegt ze.
 
“Ik wilde dat ze beseften dat ze voor elkaar moesten zorgen. En dat ze goede gasten
moesten zijn, dus helpen met afruimen, opruimen, schoonmaken. Jongens van die
leeftijd hebben daar meestal wel een zetje voor nodig, haha.”
  
Techniek of troubleshooter
Ze heeft goede hoop op een verblijfsvergunning. Haar achtergrond is in elektrotechniek.
Waar wil ze mee verder, als dat mag? “Mensen helpen, hoe dan ook.” Bij INLIA
misschien? Zilan glimlacht: “INLIA heeft mij heel goed behandeld en doet belangrijk
werk voor Nederland. Als ik daaraan bij kan dragen, doe ik dat heel graag.”
 
INLIA
Kerkelijke Relaties & Publieksvoorlichting
Jacobijnerstraat 5
9712 HZ GRONINGEN

Agenda

Geen evenementen

Dagelijkse bijbeltekst

  • Oordeel niet, dan zal er niet over je geoordeeld worden. Veroordeel niet, dan zul je niet veroordeeld worden. Vergeef, dan zal je vergeven worden. Geef, dan zal je gegeven worden; een goede, stevig aangedrukte, goed geschudde en overvolle maat zal je worden toebedeeld. Want de maat die je voor anderen gebruikt, zal ook voor jullie worden gebruikt. -- Lucas 6:37-38